Në rrugët e Tiranës, çdo ditë shihen qen dhe mace që kërkojnë ushqim, siguri dhe pak vëmendje. Ndërsa sterilizimi dhe strehimi janë hapa të rëndësishëm, adoptimi mbetet një nga zgjidhjet më të neglizhuara për kafshët endacake në Shqipëri. Pavarësisht përpjekjeve të organizatave dhe vullnetarëve, numri i adoptimeve është ende i ulët krahasuar me numrin e kafshëve që jetojnë në rrugë.
Në kryeqytet, strehëza publike në Tufinë, si edhe organizata joqeveritare dhe vullnetarë të pavarur, përpiqen të gjejnë familje për kafshët e shpëtuara. Shumë prej tyre janë të vaksinuara, të sterilizuara dhe të trajtuara mjekësisht, por pavarësisht kësaj, adoptimi shpesh shihet me hezitim nga qytetarët. Shumë njerëz ende preferojnë të blejnë kafshë, duke mos e konsideruar adoptimin si një alternativë të vlefshme.
Aktivistët theksojnë se mungesa e informacionit dhe paragjykimet janë disa nga arsyet kryesore pse adoptimi nuk praktikohet sa duhet. Ende ekziston ideja se kafshët e rrugës janë agresive ose të sëmura, edhe pse shumica e tyre janë të qeta dhe të mësuara me njerëzit. Në realitet, shumë prej tyre janë braktisur nga pronarët e mëparshëm dhe janë mësuar të jetojnë në mjedise familjare.
Nga ana tjetër, procesi i adoptimit në Shqipëri nuk është i organizuar në mënyrë të njëtrajtshme. Shumë adoptime realizohen përmes rrjeteve sociale, veçanërisht Instagram dhe Facebook, ku aktivistët publikojnë foto dhe histori të kafshëve që kërkojnë shtëpi. Edhe pse këto iniciativa kanë ndihmuar dhjetëra kafshë të gjejnë familje, ato mbeten të kufizuara dhe varen kryesisht nga vullneti i individëve.
Pasojat e mosadoptimit janë të dukshme. Kafshët që nuk gjejnë familje shpesh përfundojnë sërish në rrugë ose mbeten për një kohë të gjatë në strehëza, duke rritur mbingarkesën dhe kostot për organizatat. Ndërkohë, numri i kafshëve endacake vazhdon të rritet, duke e bërë problemin edhe më të vështirë për t’u menaxhuar.
Adoptimi i kafshëve nuk është vetëm një akt dashurie, por edhe një zgjidhje konkrete sociale. Çdo kafshë e adoptuar është një kafshë më pak në rrugë dhe një hap më afër një qyteti më të sigurt dhe më human. Pa ndërgjegjësim dhe pa mbështetje institucionale, adoptimi rrezikon të mbetet një zgjidhje e nënvlerësuar, ndërsa kafshët vazhdojnë të presin për një shtëpi që mund të mos vijë kurrë.
Foto Caption (për ilustrim): Një qen endacak në Tiranë, gati për adoptim, duke pritur një familje që ta quajë shtëpi.
